Tanz Tawan

ตอนเรียนศิลปะสมัยเด็กๆ ฉันได้แต่ชายตาแอบมองผลงานของเพื่อนๆ ด้วยความอิจฉา — อิจฉาในความสดสวยของสี และกระดาษหนาอย่างดีของพวกเขา ส่วนตัวฉัน อย่าว่าแต่สีหรือพู่กันราคาแพงเลย แม้แต่กระดาษขาวเรียบๆ สักแผ่นก็ยังหาได้ยาก ความรู้สึกนั้น ฉันจดจำไม่เคยลืม
ผ่านมาเกือบสามสิบปี ฉันเลิกทำงานเพื่อทำให้คนอื่นร่ำรวย แล้วหันกลับมาสู่ชีวิตที่ขัดสนกว่าเดิม แต่ก็ยังค่อยๆ ขวนขวาย จนสามารถครอบครองอุปกรณ์ดีๆ จากแบรนด์ชั้นนำของโลกได้ในที่สุด — แม้จะได้แค่เพียงหยิบมือหนึ่งก็ตาม
ฉันเริ่มปัดฝุ่นฝีมือจากตำราเรียนเก่าๆ พร้อมกับแกะกล่องอุปกรณ์ใหม่ๆเริ่มสร้างสรรค์ผลงานสดใสขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อกลบอดีตอันเศร้าหมอง
ในเมื่อเราไม่อาจย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งใดได้
เราก็สร้างมันขึ้นมาใหม่เสียเลยตอนนี้
เพื่อชดเชยสิ่งที่ขาดหายไปในวัยเยาว์
ฉันได้ลุกขึ้นมาโลดแล่นบนผืนกระดาษฝ้ายในวัยชรา
จนกว่า…สีจะค่อยๆหมดไป

When I was a child studying art, I could only glance at my friends’ work with envy — the vivid beauty of their colors and the thickness of their high-quality paper. As for me, expensive brushes and paints were out of reach; even a plain, smooth sheet of white paper was hard to find. I have never forgotten that feeling.
Almost thirty years have passed. I stopped working to make others rich and found myself poorer than before. Still, I kept struggling and searching until I co...

Bachelor of Commercial Art